این اشعار توسط ناصرالدین شاه سروده شده :

 عشق بازی کارهر شیاد نیست         این شــــــکاردام هرصیادنیست

     عاشقی را قابلیت لازم اســــت         طالب حق را حقیقت لازم است

     عشق ازمعشوق اول ســـــرزند         تا به عاشـــــــق جلوه دیگر زند

     تا به حدی که برد هســتی ازاو       سرزند صد شورش ومستی از او

     شاهـــد این مدعی خواهی اگر       برحســـــــــین وحالت او کن نظر

    روز عاشورادرآن میدان عشق    کرد رو را جانب سلطان عشق

خوب یا بد اولین و آخرین شعر منی

دوستت دارم هنوز آبی ترین فکر منی

زنده ام با یاد تو ای آفتاب زندگی

خسته و تن داده ام بی تو به این وا ماندگی

فصل آغاز منی از جنس یک افسانه ای

شعر زیبای منی تاج سر و پروانه ای

چون نگینی مثل بودن مثل یک اندیشه ای

مثل یک آبادی و در های و هوی بیشه ای

قلب من تقدیم تو ای ماه من پیمان من

دست من در دست تو تا وا رهداین جان من

یه روز دلم گرفته بود ... مث روزای بارونی

از اون هواها که خودت ... حال و هواشو می دونی

اگه بشه با واژه هام ... حالم و تعریف بکنم

تو هم منو شعر منو ... با همه حست می خونی

...

یه حالی داشتم که نگو ... یه حالی داشتم که نپرس

یه تیکه از روحم و من ... جایی گذاشتم که نپرس

یه جایی که می گردم و ... دوباره پیداش می کنم

حتی اگه کویر باشه ... بهشت دنیاش می کنم

اسم قشنگ شهرمو ... تو می دونی چی می ذارم ؟

دونه دونه کوچه ها شو ... به اسمای کی می ذارم ؟ 

آخه تو هم مثل منی ... مثل دلای ایرونی

وقتی هوا ابری می شه ... حال و هوامو می دونی

یه حالی داشتم که نگو ... یه حالی داشتم که نپرس

یه تیکه از روحم و من ... جایی گذاشتم که نپرس

وقتی تو رفتی ساقه های خاطراتم به تو شکسته شد

وقتی تو رفتی پنجره های قلبم رو به ماتم گشوده شد

وقتی تو رفتی زندگی هم رفت

وقتی زندگی رفت خاطره ها هم به دنبال تو رفتند

و اما اکنون که نيستی

با چه کسی از دلتنگی ام بگويم

با چه کسی از غربت ، غريب جاده ها را طی کنم

اکنون در گوش چه کسی پيوندهای جاويد را زمزمه کنم

ای خوب

همزاد هميشگی گل های بهاری

وقتی تو رفتی شدم برگ آويخته به درخت خزان عمر

بيا و نسيم آسا گذری کن تا به جنبش در آيد تن فرسوده من....

چقدر سخته

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت گرفته

و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داده

زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی

حس کنی که هنوز دوستش داری

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیوار تکیه بدی

که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خیال ساعتها باهاش حرف بزنی

اما وقت دیدنش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه

دونه های اشک گونه ها تو خیس کنه

اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوز

_{**^{دوسش داری}**}

تو روزی با غمی سنگین ز شهرم کوچ خواهی کرد

و من در پرنیان خاطراتت به یادت گریه خواهم کرد

ودراوج افق فریادخواهم زد

که ای عاشقترین عاشق

مرادرسنگفرش خاطراتت

به یادآور

که من غمگین غمگینم

که من دلگیر دلگیرم.

باز دیشب چشمانم را که بر هم گذاشتم

نسیم بوی تو در مشامم پیچید وچشمان زیبایت

 تابلوی نگاه را بر دیوار دلم آویخت ودستان گرمت درهای جدایی را درهم کوبید وصد واژه ی

پر مهر

از لبانت جاری شد

تو مثل هیچ کس مهربان بودی

 تو مثل هیچ کس خندان بودی

 تو مثل هیچ کس اما مثل همیشه زیبا بودی

 من وتو باز هم دستانمان در دست هم بود

 وباز هم با گام های بلندمان سنگ فرش های خیابان

را می پیمودیم ومثل همیشه مقصدمان نامعلوم بود

 نمی دانم ؟.........نمی دانم می شود که ما

همیشه در کنار هم باشیم

 وتو با وجود گرمت به کالبد یخ زده ام گرما ببخشی

 ومرا اسیر نگاه جادویی ات کنی

ویار همیشگی من باشی

ای کاش هیچ وقت این شب به صبح نرسد

 تا من بیشتر از تو

تورا ببینم

خدايا !

دلم را همچون ني لبكي چوبين بر لب هاي خود بگذار .

 زيبا ترين نغمه هايت را در فضاي زندگي مردمان مترنم كن !

چنان بنواز دلم را كه هر جا نفرتي هست عشق باشم من !!

 هر جا زخمي هست مرهم باشم من !

هر جا ترديدي هست ايمان باشم من !

هر جا نا اميدي هست اميد باشم من ! هر جا تاريكي هست روشنايي باشم من !

هر جا غمي هست شاد ماني باشم من !

خدايا !

توانم ده تا دوست بدارم بي چشمداشت

وبفهمم ديگران را حتي اگر نفهمند مرا !

خدا يا !

همه جاي زمين تو را دوست دارم

 اما نمي توانم پنهان كنم كشورم را كمي بيشتر از جاهاي ديگر دوست دارم .

 پس به خاك كشورم سرسبزي و خرمي ببخش !!

هوايش را پاك كن .

آب هايش را زلال !  

 دل و زبان مردم كشورم را تطهير كن !

دختران و پسران كشورم را پاك و زيبا كن !

 باشد كه در سيماي آن ها

روشني عشق تو بدرخشد !

آمين !

به آدمها فکر کردن ... وقتي به آدمها فکر نکني ... وقتي تنهاشون بذاري وقتي احساس کمبود

کنن و تو اصلاً بهشون فکر نکني ... وقتي گرسنشون نگهداري .. وقتي ضعيفشون کني ... فکر

مي کنن ، باور کن فقط فکر مي کنن ... فکر مي کنن... فکر مي کنن و بعد انديشمند مي شن ...

و بعد از انديشمند شدن ... آزاده و قدرتمند مي شن ... تو به همين راحتي باختي ! اون موقعه تو

رو خواهند بخشيد .... بهت غذا مي دن و سيرت مي کنن ، تربيتت مي کنن ، تقويتت مي کنن ...

و آزادت مي کنن آره اونها به همين سادگي مي بخشنت ... و با بخشش و محبت به تو ، تو اين

فرصت رو از دست مي دي که فکر کني ، انديشمند بشي ... تا آزاده باشي ... باور کن ، آدمها

اينطور تو رو مجازات مي کنن و باور کن تو براي هميشه بنده اونها خواهي بود و هرگز

نخواهي فهميد که چه چيزي رو از دست دادي ...

عشق نمي پرسه دوستم داري؟ فقط ميگه: دوستت دارم

عشق نمي پرسه تو کي هستي؟ عشق فقط ميگه: تو ماله مني